அதிகாரம்: உறுப்புநலனழிதல்
Wasting Away - Uruppunalanazhidhal
குறள் இயல்: கற்பியல்
The Post marital love - Karpiyal
குறள் பால்: காமத்துப்பால்
குறள்:1237

பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட்
பூசல் உரைத்து.


குறள் விளக்கம்
நெஞ்சே! கொடியவர் என்று சொல்லப்படுகின்ற காதலர்க்கு என் மெலிந்த தோள்களின் ஆரவாரத்தை உரைத்து, அந்த உதவியால் பெருமை அடைவாயோ?.

திரு மு.வரதராசனார் உரை (Mu.Varadharasanar Definition)
(அவ்வியற்பழிப்புப் பொறாது தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.) நெஞ்சே - நெஞ்சே; கொடியார்க்கு என் வாடு தோள் பூசல் உரைத்து - இவள் கொடியார் என்கின்றவர்க்கு நீ சென்று என் மெலிகின்ற தோளினால் விளைகின்ற ஆரவாரத்தைச் சொல்லி; பாடு பெறுதியோ - ஒரு மேம்பாடு எய்தவல்லையோ? வல்லையாயின் அதனை ஒப்பதில்லை. ('கொடியார்க்கு' என்பது கொடியர் அல்லர் என்பது தோன்ற நின்ற குறிப்புச்சொல். 'வாடு தோள்' என்பது அவை தாமே வாடாநின்றன என்பது தோன்ற நின்றது. பூசல்: ஆகுபெயர். அஃது அவள் தோள் நோக்கி இயற்பழித்தல் மேலும், அதனால் தனக்கு ஆற்றாமை மிகன் மேலும் நின்றது. 'நின்னுரை கேட்டலும் அவர் வருவர்; இவையெல்லாம் நீங்கும்; நீங்க எனக்குக் காலத்தினாற்செய்த நன்றியாமாகலின், அதன் பயனெல்லாம் எய்துதி' என்னும் கருத்தால் 'பாடு பெறுதியோ'? என்றாள்.)

TRANSLITERATION:
Paatu Perudhiyo Nenje Kotiyaarkken Vaatudhot Poosal Uraiththu

TRANSLATION:
My heart! say ought of glory wilt thou gain, If to that cruel one thou of thy wasted arms complain?.

MEANING IN ENGLISH:
Can you O my soul! gain glory by relating to the (so-called) cruel one the clamour of my fading shoulders?.
உறுப்புநலனழிதல் - MORE KURAL..
குறள்:1231 சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.

Thine eyes grown dim are now ashamed the fragrant flow'rs to see, Thinking on him, who wand'ring far, leaves us in misery.
குறள்:1232 நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.

The eye, with sorrow wan, all wet with dew of tears, As witness of the lover's lack of love appears.
குறள்:1233 தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.

These withered arms, desertion's pangs abundantly display, That swelled with joy on that glad nuptial day.
குறள்:1234 பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

When lover went, then faded all their wonted charms, And armlets' golden round slips off from these poor wasted arms.
குறள்:1235 கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

These wasted arms, the bracelet with their wonted beauty gone, The cruelty declare of that most cruel one.
குறள்:1236 தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.

grieve, 'tis pain to me to hear him cruel chid, Because the armlet from my wasted arm has slid.
குறள்:1237 பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட்
பூசல் உரைத்து.

My heart! say ought of glory wilt thou gain, If to that cruel one thou of thy wasted arms complain?.
குறள்:1238 முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.

One day the fervent pressure of embracing arms I checked, Grew wan the forehead of the maid with golden armlet decked.
குறள்:1239 முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.

As we embraced a breath of wind found entrance there; The maid's large liquid eyes were dimmed with care.
குறள்:1240 கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.

The dimness of her eye felt sorrow now, Beholding what was done by that bright brow.