அதிகாரம்: உறுப்புநலனழிதல்
Wasting Away - Uruppunalanazhidhal
குறள் இயல்: கற்பியல்
The Post marital love - Karpiyal
குறள் பால்: காமத்துப்பால்
குறள்:1234

பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.


குறள் விளக்கம்
துணைவர் விட்டு நீங்கியதால் பழைய அழகு கெட்டு வாடிய தோள்கள், பருத்த தன்மை கெட்டு மெலிந்து வளையல்களும் கழலச் செய்கின்றன.

திரு மு.வரதராசனார் உரை (Mu.Varadharasanar Definition)
(இதுவும் அது.) துணை நீங்கித் தொல்கவின் வாடிய தோள் - அன்றும் தம் துணைவர் நீங்குதலான் அவரால் பெற்ற செயற்கை அழகே அன்றிப் பழைய இயற்கை அழகும் இழந்த இத்தோள்கள்; பணை நீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் - இன்று அதற்கு மேலே தம் பெருமை இழந்து வளை கழலா நின்றன, இவை இங்ஙனம் செயற்பாலவல்ல.(பெருமை இழத்தல் - மெலிதல். பைந்தொடி - பசிய பொன்னால்செய்த தொடி, 'சோரும்' என்னும் வளைத்தொழில் தோள்மேல் நின்றது. 'அன்றும் பிரிந்தார்' என்று அவரன்பின்மை உணர்த்தி, 'இன்றும் குறித்த பருவத்து வந்திலர்' என்று அவர் பொய்ம்மை உணர்த்தா நின்றன; 'இனிஅவற்றைக் கூறுகின்றார்மேல் குறை உண்டோ'? என்பதாம்.)

TRANSLITERATION:
Panaineengip Paindhoti Sorum Thunaineengith Tholkavin Vaatiya Thol

TRANSLATION:
When lover went, then faded all their wonted charms, And armlets' golden round slips off from these poor wasted arms.

MEANING IN ENGLISH:
In the absence of your consort, your shoulders having lost their former beauty and fulness, your bracelets of pure gold have become loose.
உறுப்புநலனழிதல் - MORE KURAL..
குறள்:1231 சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.

Thine eyes grown dim are now ashamed the fragrant flow'rs to see, Thinking on him, who wand'ring far, leaves us in misery.
குறள்:1232 நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.

The eye, with sorrow wan, all wet with dew of tears, As witness of the lover's lack of love appears.
குறள்:1233 தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.

These withered arms, desertion's pangs abundantly display, That swelled with joy on that glad nuptial day.
குறள்:1234 பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

When lover went, then faded all their wonted charms, And armlets' golden round slips off from these poor wasted arms.
குறள்:1235 கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

These wasted arms, the bracelet with their wonted beauty gone, The cruelty declare of that most cruel one.
குறள்:1236 தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.

grieve, 'tis pain to me to hear him cruel chid, Because the armlet from my wasted arm has slid.
குறள்:1237 பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட்
பூசல் உரைத்து.

My heart! say ought of glory wilt thou gain, If to that cruel one thou of thy wasted arms complain?.
குறள்:1238 முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.

One day the fervent pressure of embracing arms I checked, Grew wan the forehead of the maid with golden armlet decked.
குறள்:1239 முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.

As we embraced a breath of wind found entrance there; The maid's large liquid eyes were dimmed with care.
குறள்:1240 கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.

The dimness of her eye felt sorrow now, Beholding what was done by that bright brow.